:+:ม.6 อำลา:+:
29 มีนาคม 2549
ปัจฉิมนิเทศม.6อำลาวันสุดท้ายของชีวิตม.6/2 สมุทรสาครบูรณะ
ไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย เพราะมันหมายความว่าชีวิตมัธยมสิ้นสุดไปแล้วน่ะสิ
ตอนเช้ารีบตื่นแทบตาย เพราะกลัวไปไม่ทัน เด๋วจะอดขึ้นไปรับใบประกาศจบม.6
ช่วงที่เข้าแถว แอบเศร้านะ วันสุดท้ายแล้วที่จะได้มาเข้าแถวแบบนี้ทั้งชุดนักเรียน ในฐานะเด็กม.ปลาย ก็เลยตั้งใจร้องเพลงชาตินิดนึง หลังจากที่ที่ผ่านมาร้องเบา ๆ ไม่ก้อลิปซิงค์ตามคนนำ
เข้าแถวเสร็จแล้วก้อเดินไปที่หน้าโรงอาหาร 2 ไปเข้าแถวรอจะขึ้นห้องโสตตึก 6 ตอนเดินไปนี่เป็นระเบียบสุด ๆ เดินเป็นแถวเรียบร้อยเลย วันสุดท้ายแล้วนี่ ทำตัวเป็นเด็กดีกันนิดนึง
แล้วก้อขึ้นไปนั่งบนห้องโสตซ้อม ๆ นิดนึงแล้วก้อเดินไปรับใบประกาศกัน ตื่นเต้น ๆ นี่ถ้ารับแล้วก้อหมายความว่าเราจบม.6โดยสมบูรณ์แล้ว แล้วเค้าก็ให้มัดผมด้วยล่ะนะ
จากนั้นผอ.ก้อพูดอะไรให้ฟัง แล้วก้อมีตำรวจยศพัน ๆ อะไรเนี่ยแหละ เพื่อนอาจารย์ อาจารย์เค้าเชิญมาบรรยายมาพูด ๆ ให้ฟังอีก
และแล้วก้อได้เวลากินโต๊ะจีน โย่ หลังจากที่นั่งแสบท้องมานาน เพราะกินมาแค่นมกับขนมปัง
แต่ว่าพอลงมา อ้าว 6/2 เตรียมตัวขึ้นแสดงนะคะ ตายแล้ว เลยรีบไปยกโต๊ะเตรียมของ แต่งตัวกัน
ตอนช่วงกะลังเตรียมตัวแถว ๆ เวที บุ๋มชี้ให้ดู เฮ้ย น้องเก๋ ไอ้อุ้ยก้อมอง ไหนฟะ ไม่เห็น บุ๋มก้อบอกเสื้อดำไงตรงม้าหิน (ตอนนั้นยังอยู่กันที่เวทีอีกฟาก)
ทีนี้พอเพื่อน ๆ ย้ายมาอีกด้านนึง ก้อมาทางที่น้องเก๋อยู่พอดี เห็นชัด ๆ เลยค่ะ ไอ้เราก้อมอง ๆ เค้า ก้อเห็นว่าเค้ามองมาแล้วก้อโบกมือให้ เราก้อเลยโบกมือตอบ แล้วก้อหันหนี เขินอ่ะ
แล้วเหมือนเค้าจะเรียก ๆ เพื่อนมาแล้วตะโกนเรียกเรา เราก้อทำไม่ได้ยิน แล้วเพื่อนเราก้อบอกว่าอุ้ยมีคนเรียกป่าวอ่ะเลยหันไป
ตายแล้ว เพื่อนเก๋(ที่เป็นTOMเหมือนกัน)สี่ห้าคนรวมเก๋ด้วยกะลังหันมามองที่ชั้นหมดทุกคนเลย (แต่ละคนน่ารัก ๆ เท่ห์ ๆ กันอีกตะหาก)เหมือนเก๋จะชี้ให้ดูเรายังไงไม่รู้
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาดเลยแฮะ ไม่มั่นใจกะผมด้วยพึ่งตัดมาใหม่ เลยแก้เขินหันไปดู ๆ ช่วย ๆ เพื่อน
แหม ไม่อยากเค้าข้างตัวเองนี่นา ก้อเก๋เค้ามีแฟนอยู่แล้ว จะมายุ่งกะเราทำไม อีกอย่างก้อเคยโทรหาแล้วก้อส่งข้อความหากันอยู่พักเดียวเท่านั้นเอง คิดมากไปก้อเจ็บเปล่า ๆ ไหน ๆ ก้อจะไม่ได้เจอกันแล้วนี่ แต่ว่าอยากถ่ายรูปกะเก๋อีกแล้วอ่ะ
ทีนี้พอเพื่อน ๆ ขึ้นแสดง ไอ้เราก้อมาถ่ายรูปเพื่อน ๆ อยู่ที่หน้าเวที (แอบมองหาเก๋ตลอดแหละ)
เริ่มด้วยเต้นเพลง whatever อะไรประมาณนี้ (จำชื่อมิได้อ่า) เรียกเสียงกรี๊ดได้มากมาย เพื่อน ๆ ทั้ง 7 คนทุ่มสุดตัวเลยงานนี้
จากนั้นต่อด้วยเพื่อนสนิ๊ทสนิทเวอร์ชั่น Y (โดนใจโคตะระโคดเจ้าค่ะ) นำแสดงโดย ท่านเหว่ยและท่านแซม
ไอ้เรางี้แอบจิ้นไปไกลตั้งกะตอนซ้อมแล้ว อีกอย่างที่เรียกเสียงกรี๊ดคืออันนี้จะมีเพลงประกอบ เป็นคาราโอเกะแล้วร้องโดยท่านเอกของเรานะคะ เสียงมันดีมากกกกกกกกกกกกกกก คนงี้กรี๊ดมันตรึมเลย
ยิ่งฉากสุดท้ายที่แซมเรียกเหว่ย บอกว่าชั้นมีอะไรจะบอกชั้นรักแกว่ะ
เหว่ยหันมา พูดว่าแกมาพูดอะไรตอนนี้ มันสายไปแล้ว (ประมาณนี้)
และแล้วเหว่ดินจากไปควงกะพี่เอกที่ยืนร้องเพลงแล้วทั้งคู่ก้อหันมามองแซมด้วยสายตาที่ว่าเสียใจด้วยนะ แซมงี้ทรุดลงไปกะพื้นเวทีด้วยความเจ็บใจ (แอบหักมุมเจ้าค่ะ)
แล้วแล้วม่านก้อปิดอีกครั้ง ไอ้เราก้อต้องฝากกล้องไว้กะคนอื่นแล้ววิ่งขึ้ยเวทีเตรียมตัวร้องเพลงกะเพื่อน ๆ ทั้งห้อง เหงื่องี้แตกพลั่กด้วยความร้อนค่ะ
ร้องไปแอบน้ำตาซึม เพลงกว่าจะรัก แล้วยิ่งมาร้องรวมกันบนเวที น้ำตายิ่งจะไหล
++แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ ที่เห็นใครร่ำลาจากกันด้วยการร้องไห้
แต่บัดนี้ เมื่อเราต้องไป ก็คงจะพอเข้าใจว่าเพราะอะไร
เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่ ซึ่งอาจไม่มีใครเข้าใจเราเหมือนเพื่อนคนเดิม
กว่าจะรัก(กว่าจะรัก) เท่าวันนี้(เท่าวันนี้) กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไหร่
อยากจะคิด(อยากจะคิด) ต้องจากกัน(ต้องจากกัน) เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้นเรายังอยู่เคียงข้างกัน ดังวันวาน
ก่อนจากกัน ฉันมาบอกลา ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ
อยากบอกเธอบอกเธอด้วยใจ ว่ารักเราจะมีให้กันอย่างนี้เรื่อยไป
แล้วเราจะมา พบกันใหม่ จะกลับมา ร่วมทุกข์สุขกันให้เหมือนเมื่อวาน++
ร้องจบก้อลงไปนั่งกินโต๊ะจีน หิวมากเจ้าค่ะ แต่ว่าแอบเซ็ง ไม่ได้ของไปสอง ไอ้โต๊ะผู้ชายห้อง 3ข้าง ๆ แอบจิ๊กเอาไปป่าววะตอนที่เราแสดงกัน
แล้วห้อง 4 กะห้อง 7 ก้อขึ้นแสดงต่อ แต่ว่าโดนห้อง 2 กลบไปหมดแล้วเลยดูไม่ค่อยมีไรเท่าไหร่ ก้อแค่เล่นละคร ส่วนห้อง 7 ก้อร้องเพลง
จากนั้นก้อมีเปิดคลิปโรงเรียนที่น้อง ๆ เค้าทำมาให้ น้ำตาซึมเลย เป็นแต่ละที่ของโรงเรียนที่เป็นที่ว่าง มีเพลงเปิดคลอ ให้ความรู้สึกเหงาแล้วก้อเศร้าสุด ๆ ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว
แล้วก็ไปให้อาจารย์ผูกข้อมือให้ ต้องตามหาอาจารย์เองอีกตะหาก จนแล้วจนรอดก็ไม่ทันฤกษ์ออกจากโรงเรียน
เลยมาถ่ายรูปอยู่ที่แถวศาลา มองหาน้องเก๋ไม่เจออ่า เจอแต่มิ้นท์ อยากถ่ายรูปด้วย แต่เกรงจาย หุหุหุ เลยกระหน่ำถ่ายรูปกะเพื่อน ๆ ซะมากมาย
คิดไงไม่รู้ลุกไปลากดวงมาถ่ายรูปคู่ด้วย มันถามว่าทำไมมือเย็นอ่ะ ก็บอกว่าป่าวนี่ มันเลยบอกว่ามานี่ดิ๊มีไรจะคุยด้วย
ไอ้เราก้อยังไม่พร้อมจะคุยเท่าไหร่เลยทำเป็นถ่วงเวลาไปถ่ายรูปกะคนอื่น แต่ในที่สุดก้อหนีไม่พ้นต้องมาคุยกะมัน
มันก็พูดประมาณว่าที่วันนั้นบอกว่าไม่ได้คบกะปลายอ่ะไม่ได้โกหก เพราะไม่ได้คบจิง ๆ มาคบกันทีหลัง ปลายเป็นคนขอคบก่อน
เราก้อประมาณว่าเออก็ไม่ได้โกรธนะ แค่เสียใจแล้วก็ผิดหวังมาก ๆ อ่ะทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเราชอบแต่ก็ยังคบกัน
ทีนี้พอมันพูดออกมาว่าขอโทษ เรางี้น้ำตาแตกเลย กอดมันแล้วร้องไห้แบบว่าหนักมากเลยอ่ะ ก็แค่นี้แหละที่รอมานาน ถ้าพูดขอโทษแต่แรกก็จบแล้ว
กอดมันแน่นมากเลยอ่ะ แบบว่าร้องไห้ไม่อายใครแล้ว ไม่สนใจใครเลยด้วย คนอื่นคงจะคืดว่าร้องไห้เพราะเศร้าที่ต้องจากกันมั้ง แล้วก็แยกไปยืนก้มหน้าพิงเสาแล้วก็ร้องไห้คนเดียว จนพอจะดีขึ้นน่ะแหละเลยกลับมาถ่ายรูปเป็นเหมือนเดิม
ทีนี้ไม่รู้ว่ายังไงเข้าไปกอดมันอีกรอบ ร้องไห้อีกแล้ว บอกดวงว่ารักกันให้ดี ๆ นะเว้ย ดูแลมันด้วย อย่าทำให้มันเจ็บ แล้วบอกมันด้วยอย่าทำให้เพื่อนกูเจ็บ แค่เนแกสองคนมีความสุขเราก็โอเคแล้วนะเว้ย แล้วก็พูดอะไรอีกเนี่ยแหละ จำไม่ได้แล้ว
ทีนี้เห็นฉัตรเลยเดินไปกอดฉัตร ฉัตรก็ถามว่าโอเคมั้ย ดีขึ้นยัง แล้วก็ให้ไปล้างหน้า โอเค ทุกอย่างเคลียร์แล้ว จบม.6 โดยที่ไม่มีอะไรค้างคาใจ ดวงกะดาวก้อดีกันแล้ว น่าดีใจเนอะ จากกันด้วยดี
หลังจากนั้นก็ไปเกะที่ป๋อป๋อ ถ่ายรูปไปตลอดทางเลยค่ะ ขนาดนั่งบนรถไอ้อุ้ยยังถ่ายเลย และแล้วก็ถึงจุดหมาย ขึ้นไปข้างบน เพื่อน ๆ ก็มากันไม่ค่อยเยอะ
พอปลายเดินมา อยากถ่ายรูปคู่ด้วยแฮะ เลยขอดวงให้ดวงขอมันให้ ในที่สุดก้อได้ถ่ายฮะ รุปคู่รูปแรก รูปเดียว และรูปสุดท้ายของเรา
แล้ววันนี้อยากระบายค่ะ แทบจะครองไมค์เอาไว้เลย มีร้องเพลงให้พี่ปลายด้วย ทั้งรักคนมีเจ้าของ เปลืองหัวใจ ร้องแล้วก้อมอง+ชี้ไปที่เค้า แอบอิจฉา นั่งซะติดกะดวงเลย
ทีนี้ครูปรุงมาก็ร้องเพลงที่ร้องวันนี้กัน แล้วก็ให้ครูปรุงผูกข้อมือให้ แล้วก็หลาย ๆ คนก็เริ่มกลับ แน่นอนว่าเราไม่กลับค่ะ ก็บ้านอยู่ใกล้แค่นี้เอง
พอคนน้อยไม่มีคนแย่งไมค์ฮะ เสร็จเราน้อ แล้วตอนท้ายร้องเพลง ทำไมเป็นคนแบบนี้ ร้องแบบอินมากอ่ะ น้ำตาจะไหลเลย
และแล้วก็ได้เวลากลับบ้าน เศร้าอ่ะ รู้สึกว่าเวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วมากมาย วันสุดท้ายของม.6ใกล้จะจบลงไปแล้ว แต่ยังไงก็เป็นความทรงจำที่ดีมาก ๆ เลยนะ
ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคนที่ทำให้เกิดความทรงจำทั้งที่ดีและไม่ดี
ขอบคุณอาจารย์ที่บางครั้งหนูอาจจะไม่พอใจบ้าง แต่สุดท้ายก็รู้ว่าอาจารย์รักและเป็นห่วงพวกเราจริง ๆ
ขอบคุณโรงเรียนที่ทำให้พวกเราได้มาอยู่ด้วยกัน ได้ทำอะไร ๆ ร่วมกัน
ขอบคุณเพื่อน ๆ ส.ค.ณ. 6/2 ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ถึงเราจะมีเรื่องกันบ้าง แต่ทุกคนก็รักกันดีใช่มั้ย
ต่อจากนี้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมัธยมก็จะไม่มีอีกแล้วหละ เหลือแต่ภาพความทรงจำให้เราได้ยิ้มและร้องไห้
ทุกอย่างไม่มีทางหวนกลับมาให้เราแก้ไขอะไรได้อีก ไม่มีอีกแล้ววีรกรรมที่พวกเราจะร่วมกันทำ
ทุกคนก็ต้องก้าวไปข้างหน้า ไปสู่อนาคตของตัวเอง ไปเจอเพื่อนใหม่ ไปรู้จักคนอีกมากมาย
แต่พวกเราสัญญากันแล้วใช่มั้ย ไม่ว่ายังไงก็จะกลับมารวมกันเหมือนเดิม
จะไม่มีวันทิ้งไม่มีวันลืมกันแน่นอน
รักเพื่อน ๆ ทุกคนนะ
S.K.N. 6/2 FriendsForever
